دررفتگی شانه ودرمان

مفصل آکرومیوکلاویکولر حاصل در کنار هم قرار گرفتن انتهای خارجی استخوان ترقوه و زائده آکرومیون از استخوان اسکاپولا است. وقتی این دو استخوان در محل مفصل از یکدیگر فاصله میگیرند به وضعیت ایجاد شده دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولر میگویند.

علائم آسیب مفصل آکرومیوکلاویکولر

در دررفتگی این مفصل وقتی به شانه بیمار نگاه میکنیم متوجه میشویم انتهای بیرونی استخوان ترقوه در بالای شانه به سمت بالا برجسته شده است. شانه دردناک است و فشار دادن به انتهای خارجی ترقوه درد را تشدید میکند. حرکت کردن مفصل شانه همراه با درد است.

تشخیص دقیقتر دررفتگی شانه با رادیولوژی است که در آن جابجا شدن کامل و حرکت به بالای انتهای خارجی استخوان ترقوه مشاهده میشود. در نیمه دررفتگی این مفصل ممکن است در رادیوگرافی جابجایی زیادی دیده نشود. در این حال عکسبرداری بخصوصی انجام میشود به این نحو که بیمار سر پا ایستاده و به هر دو مچ دست وی وزنه چند کیلویی آویزان میشود و سپس از هر دو شانه بیمار رادیوگرافی رخ به عمل میاید. پزشک با مقایسه دو تصویر شانه های چپ و راست بیمار متوجه میشود که تفاوتی وجود دارد و در مفصل آسیب دیده لبه خارجی ترقوه نسبت به زائده آکرومیون کمی بالاتر قرار گرفته است.

درمان آسیب های مفصل آکرومیوکلاویکولر

جابجایی در نیمه دررفتگی این مفصل اندک بوده و نیاز به جااندازی ندارد. درمان دررفتگی شانه آسیب معمولا بصورت آویزان کردن دست به گردن بمدت دو هفته و سپس شروع کردن حرکات فعال مفصل شانه برای ممانعت از محدودیت حرکت بعدی است.

درمان دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولر عمل جراحی است. در حین عمل جراحی پزشک ارتوپد ابتدا انتهای خارجی ترقوه را در محاذات زائده آکرومیون قرار داده و سپس استخوان ترقوه را در جای خود فیکس میکند. برای فیکس کردن ترقوه پزشک جراح به توسط یک پیچ ترقوه را به زائده کوراکوئید متصل میکند یا به توسط چند پین، زائده آکرومیون را به استخوان ترقوه متصل میکند و یا به توسط پلاک مخصوصی ترقوه را در مقابل زائده آکرومیون نگه میدارد. جراح ممکن است همزمان اقدام به ترمیم لیگامان کوراکوکلاویکولر بکند یا آنرا دست نخورده نگه داشته تا خودش جوش بخورد.

وقتی دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولر مدتی بدون درمان بماند مزمن میشود و درمان دررفتگی مزمن بسیار مشکل تر از دررفتگی حاد است. در حالت مزمن پزشک ارتوپد به توسط عمل جراحی ابتدا چند سانتیمتر انتهایی استخوان ترقوه را که نزدیک مفصل است قطع و از بدن خارج میکند و سپس لگامان کوراکوآکرومیون ( این لیگامان بین زوائد آکرومیون و کوراکوئید است) را از محل اتصال به کوراکوئید قطع کرده و به انتهای باقیمانده ترقوه متصل میکند. سپس ترقوه را با یک پیچ به زائده کوراکوئید متصل میکند.