دررفتگی مفصل شانه و درمان آن

به دلیل بی ثباتی مفصل شانه و تحرک زیاد آن, دررفتگی در مفصل شانه شیوع بالایی دارد و شایعترین نوع دررفتگی این مفصل, دررفتگی قدامی(به طرف جلو) است.

در ارتباط با مفصل شانه,مهمترین عامل دررفتگی ضربه (تروما) می باشد.همچنین شلی لیگامانی و اختلال در عملکرد موثر گروه های عضلانی روند دررفتگی را تسهیل می کند. هر نیروی وارده در ورزش به مفصل شانه امکان دارد منجر به در رفتگی شانه شود.

میزان ریسک بروز این مسأله در صورت وجود سابقه قبلی در رفتگی یا شلی مفصلی افزایش می یابد. در بهم خوردن شدید در ورزش مانند كشتي ریسک این مسأله زیاد است. بطور کلی هر نوع ورزشی که در آن در سرعت بالا ناگهان سرعت کم شده و نیرو به بازو منتقل شود احتمال دررفتگی زیاد است مثل دوچرخه سواری، شیرجه

شرح حال در رفتگی مفصل شانه

بطور معمول با شرح حال می توان نوع دررفتگی را براحتی مشخص نمود.
تعیین نوع دررفتگی با پرسیدن وضعیت دست هنگام ضربه براحتی شناسایی می گردد. معمولاً دررفتگی به جلو هنگامی رخ میدهد که دست و آرنج باز و بازو به خارج چرخیده و دور از بدن است مثل هنگامی که با دست روی زمین می افتیم. دررفتگی به سمت عقب با اعمال نیرو از روبرو در حالیکه دست در کنار بدن و به سمت داخل چرخیده است رخ می دهد.

مراحل درمان دررفتگی مفصل شانه

مرحله اول(1-3 هفته)

این مرحله باید توسط بهترین متخصص ارتوپد صورت گیرد. بعد از جا انداختن باید دست به مدت 3-1 هفته توسط اتلهاي محدود كننده تحت كنترل قرار ميگيرد.
در این مدت فرد باید تمرین های دامنه حرکتی را برای مفاصل آرنج – مچ دست به شكل كامل و حركات شانه در دامنه حركتي محدود انجام دهد. بي حركت نگه داشتن شانه احتمال عود مجدد را افزايش ميدهد

مرحله دوم( يك هفته)

بعد از دوره حركات محدود حرکات غیر فعال شانه شروع می گردد در افراد مسن به دليل انكه مستعد خشکی مفصل هستند بايد ان را با دقت بالايي انجام داد . هدف از این حرکات دستیابی به چرخش به خارج 30 درجه و جلو آوردن دست به میزان 90 درجه در سه هفته اول و دستیابی به 40 درجه چرخش به خارج و بالا آوردن دست ت ا 240 درجه در سه هفتم دوم است.

ماساژهاي ملايم با روغن با هدف تقويت ماهيچهاي و نرم كردن مفاصل و بيرون راندن مواد زايد انباشتي صورت ميگيرد

مرحله سوم

در این فاز تقویت عضلات گرداننده شانه با اعمال فشار و ماساژهاي سنگين صورت می گیرد. شنا کردن یک ورزش عالی برای این منظور می باشد.در تمام مدت درمان بايد مراغب غلبه بلقم بر بيمار بود. به مخض مساهده سرد و مرطوب شدن طبع بيمار ميبايست براي گرم و خشك نمودن طبع اقدام كرد.

اكثر غريب اتفاق بيماراني كه دچار عود مجدد در رفتگي شانه ميشوند همزماني معناداري با اوجگيري مقدار بلغم از خود نشان ميدهند. افزايش بلغم باعث سستي تانونهاي اطاف شانه و سستي مفصل ميشوند كه عوارض ان ناپايداري شانه خواهد بود.